YALNIZLIK

YALNIZLIK

Siyah pardösüsü ile gece yarısı ışıksız sokaklarda yok oluvermekten hoşlanır. Metruk binaların buz gibi tırabzanlarını tutup, kırık basamaklarını tırmanmayı… Sahibiyle birlikte aklını da yitirmiş is kokulu odalarda dolaşmayı… Sanayi mahallelerinde ansızın köpek çetelerinin ortasında kalmayı… Sırtından beline doğru misket gibi soğuk ter damlalarının inmesini…

Yıldızları sevmez mesela. Kalabalıktırlar çünkü. Gereksiz bir parlaklık saçarak, çok uzaklardan fark edilmeye çalışırlar. O ise bulutların belirsizliğini sever. Sisin esrarengizliğini; içinden geçerken bile insana dokunmayan kendi derdindeliğini.

Çamurdan, yağmurdan sakınmaz hiç. Caddeyle bütünleştirirler onu. Rüzgardan ise çekinir. Bir cismi olduğunu hatırlatır rüzgar, durup dururken. İtip kakar elinden gelirse, müdahalecidir. Bir yerden alıp bir yere koymak ister. Bazen üşütmek, her zaman değiştirmek…

O haz etmez bunlardan. Değiştirmek, değiştirilmek istemez. Değişmemek için direnç göstermek istemez. Yalnızlığı sever bir tek. Yalnızlığın, onun olduğu gibiliğini kayıtsız, şartsız kabul etmesini.

Yalnızlıkla yürümeyi sever en çok. Birlikte dalıp çıktıkları dolambaçlı sokakların onu kendisine ulaştıracağını sezer çünkü.

Yürümek geride bırakmaktır. Düşünceleri, uğultuları, gözleri, ağızları, manzaraları. Hafiflemektir, yürümek. Kurtulmaktır. İnsan yürürken zihni bir yere takılıp kalmaz. Takılsa da koşup kurtulabilir ondan. Onun defalarca koşmuşluğu vardır gece yarısı ıssız sokaklarda. Kovalayanların önünde. Yalnızlığın peşinde.

Yalnızlık, insanı yalnızca bir başka yalnızla tanıştırabilir. İki taraf da yalnızlığıyla barışıksa gerçekleşir bu tür yakınlaşmalar. Ortak bir dostun hatırına bir araya gelinen sade törenlerdir.

İşte öyle sade bir tören ile tanıştılar Ressam’la.

Soğuk bir kış gecesiydi. Yakaları kalkık, elleri ceplerinde, daha önce hiç dolaşmadığı bir muhitte ilerliyordu. Uzun süredir ne sokak lambaları yanıyor ne de binalardan ışık sızıyordu. Zifiri karanlık içindeki boşluğu dolduruyor, belirsizlik az sonra kendisine dair bir şeylerle karşılaşma olasılığını içinde taşıyordu.

Acele etmemeye çalışarak, kısa boylu birkaç sokağı geride bıraktı. Elektrik direğine zincirlenmiş bir kestane arabasının yanından geçti. Başını kaldırınca epey uzakta turuncu bir ışık fark etti. Adımları hızlandı. Bir yandan yalnızlığı içini mutlulukla dolduruyor, bir yandan onu kesintiye uğratacak turuncu ışığa doğru mıknatıs gibi çekiliyordu.

Yaklaştıkça turuncu ışığın usul usul hareket ettiğini fark etti. Ve üç beş adım kala onun bir sigara ateşi olduğundan emin oldu. Sahibi, yolun bitimindeki apartmanın zemin kat balkonunda, tekerlekli sandalyesinde oturan bir kadındı.

Durması gerektiğini hissetti. Kadının yüzünde ona rastlamış olmaktan memnun bir ifade vardı. Sessizce selamlaştılar. Kadının eli kül tablasına doğru inerken, sigaranın ateşi kül tablasının yanındaki defteri belli belirsiz aydınlattı. Her ikisi de ne bu, ne de başka herhangi bir şey hakkında konuşmaya istekliydi.

Kadın, bakışlarıyla karşıyı işaret edince, o da başını o yöne çevirdi. Ana caddeye bağlanan sokağın sağ tarafında iki tabelanın ve bir dükkanın ışıkları yanıyordu. Fakat asıl aydınlık daha ileride, caddeye yakın bir noktadaki sokak lambasından geliyordu. Güçlü bir lambaydı ve yokuş aşağı inen kömür karası, ıslak yolun ucunu adeta ele geçiriyor, onu aydınlık caddenin sınırlarına katıyordu.

Uzun süredir karanlıkta yürüdüğünden, bu aydınlık onu sersemletmiş, adeta büyülemişti. Kadınla birlikte bir süre sessizce ışıklanan manzarayı izlediler. Kadın yeni bir sigara yakarken çaktığı çakmağın ateşi bir an için defteri aydınlattı. O kısacık anda, defterin açık sayfasına karşılarındaki manzaranın ustalıkla çizilmiş olduğunu gördü.

Bakışlarını tekrar yola çevirdi. Yeterince gizemli, yeterince kendi halinde, yeterince karanlık, yeterince aydınlıktı. Neredeyse tamamlanmıştı. Neredeyse…

Kadının az önce neden kendisine orayı işaret ettiğini o zaman anladı. Manzara yalnızlık hakkındaydı. Ama resimde yalnızlık yoktu.

Kararlı adımlarla yokuş aşağı yürümeye başladı. Topuk sesleri dar sokağın bina cephelerinde yankılanıyordu. Sağ taraftaki ışıklı tabelaları geçti. Dükkanın önünü aydınlatan projektörü geride bıraktı. Ve sokak lambasının altında, Ressam’ın manzarasının en aydınlık noktasında durdu.

Ressam resmi tamamlayıp sigarasını söndürünceye kadar, orada, elleri ceplerinde, yakaları kalkık, kıpırdamadan durdu.

 

Öyküyü Paylaşın:

Bu Kareli Öyküleri okudunuz mu?

BATMAN

Stockholm’deyiz. Aylardan Aralık. Geceleri ısı -20 dereceye düşüyor. Çatlak bir sanatçı emeklisinin evinde kalıyoruz. Daireyi adamakıllı ısıtmak yerine, kaban, bere ve dizlerine kadar çektiği yün çoraplarla dolaşıyor. Dışarıda sürekli kar yağıyor. Geceleri fırtına pencereleri zorluyor. Deniz buz tutmuş, üstünde ördekler geziniyor.

Tamamını okuBATMAN

KEDİ MEMO

Küçükken tıka basa antika eşyalarla dolu dükkanlarında, babası misafirleriyle çay içip laflarken o kendine kuytu bir köşe bulur, büyük bir tablonun arkasına on sekizinci yüzyıldan kalma bir çalışma masasının altına ya da şanslıysa eski bir Osmanlı

Tamamını okuKEDİ MEMO

HATIRALAR MEZARLIĞI

Kahramanlarımız sevdikleri binaların teker teker yıkılmasına, mahallelerinin tanınmaz hale getirilmesine, parklar, okullar, pastaneler, sinemalar ile birlikte çocukluklarının, gençliklerinin, aile yadigarlarının adım adım yok olmasına alışamayan, varlıklarında yırtıklar açan bu hoyratlıklara karşı tepkisiz kalamayan bir grup genç.

Tamamını okuHATIRALAR MEZARLIĞI

KIPKIRMIZI

Havalimanına varmış olmalı, diye düşündü. Belki güvenlik cihazından geçiyordur şu an. Belki de bavulunu teslim etmek üzere. Tek elinde pasaport, kuyrukta beklerken canlandı gözünün önünde. Diğer elindeki cep telefonunun ekranına bakarken… Yüzü her geçen dakika biraz daha solarken… “Eğer…” demişti, son kucaklaşmalarının ardından. “Kararını değiştirirsen… Bu uçak kalkmadan bir saniye önce dahi olsa… Bir kere çaldır, yeter.”

Tamamını okuKIPKIRMIZI

Tgumusay Yazar

İlk yorumu siz yapın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir